Witam, mam dwu miesięcznego synka, który ma naczyniaka na lewej górnej powiece. Jesteśmy od tygodnia pod opieką dr Babiak ze Szczecina, wprowadziła ona terapie propranololem. Jednak nie dokońca przekonuje mnie ta metoda. Naczyniak na powiece jest pokaźnych rozmiarów, co praktycznie uniemożliwia. So, 12-10-2013 Forum: "NACZYNIAKI". Brak pigmentu w trzeciej powiece Brak pigmentu w trzeciej powiece. By viol, May 20, 2009 in Okulistyka. Share More sharing options Followers 0. Reply to this topic; Gradówka - objawy, diagnostyka i leczenie gradówki na oku . Gradówka jest niezwykle powszechną dolegliwością o. Czy guzek na oku mężczyzny to zmiana nowotworowa? (WIDEO)-Kolejnym pacjentem jest 20-letni Jordan Harriso. Zapalenie spojówek to często bagatelizowana dolegliwość. Może prowadzić do trwałej ślepoty Gradówka u dziecka, w odróżnieniu od jęczmienia, nie boli. Pojawia się nie wiadomo skąd i sama po kilku tygodniach znika. W zdecydowanej większości przypadków nie wymaga leczenia. Czasami jednak trzeba interweniować. Gradówka na powiece może pojawić się już u kilkulatków. Jak ją rozpoznać? Jeżeli zmiana na oku, utrzymuje się ponad dwa tygodnie, to zasięgnij opinii lekarza okulisty. Jakie są objawy gradówki? wyraźny, czerwony guzek na powiece, z zaznaczonymi granicami (guzek nie jest rozlany na całej powiece) ropa w gradówce; wydzielina z oka; łzawienie z oka; niewyraźne widzenie; swędzenie oka; gradówka jest niebolesna Witajcie, Moja 4 letnia córka miała gradówkę na górnej powiece. Była tak duża, że dziecko miało problemy z widzeniem. UDalismy się na konsultację do okulisty, któy zlecił zabieg Jeśli pomimo stosowania domowego leczenia gradówka nie zmniejsza się, a także w przypadku pojawienia się bólu lub zaburzeń widzenia, należy udać się do lekarza. Specjalista oceni zmianę i dobierze odpowiedni sposób leczenia. Gradówka na powiece może być leczona za pomocą maści z antybiotykiem lub kropli do oczu. 2. Opuchnięte powieki a choroby. 3. Leczenie opuchniętych powiek. 1. Przyczyny i objawy opuchniętych powiek. Opuchnięte powieki to objaw gromadzenia się płynu limfatycznego. Najczęstsze przyczyny to zaburzenia w obrębie oka i miejscowe stany zapalne, czyli: choroby oczu przebiegające z zapaleniem jego struktur: zapalenie brzegów Dawkowanie i zastosowanie leku Xedine HA (Xedine HA): xedine HA jest stosowany w celu:- zmniejszenia obrzęku błony śluzowej nosa, spowodowanego zapaleniem błony śluzowej nosa (nieżytem nosa) lub zapaleniem błony śluzowej zatok (zapaleniem zatok).Xedine HA o mocy 1 mg/ml jest wskazany do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat. Gradówka - objawy, diagnostyka i leczenie gradówki na oku . Gradówka jest niezwykle powszechną dolegliwością o. Biopsja powieki. Biopsja powieki to rodzaj badania diagnostycznego, Choroby oczu (prezentacja edukacyjna) Choroby oczu - oko ludzkie Nie przeocz objawów 3eLSne. Spis treści:1. Kiedy warto zrobić psu głodówkę? – okiem lekarza weterynarii:2. Sposób na wybrzydzającego psa3. Lek na niestrawność4. Głodówka w sytuacjach awaryjnych5. Gdy pies się nie załatwia6. Z zalecenia lekarza7. Nie będę jadł!8. Brak apetytu u psa – okiem behawiorysty9. Obniżony nastrój – podwyższony poziom stresu10. Miejsce i pora posiłku11. Nuda w misce – co zrobić? W niektórych sytuacjach zaleca się przeprowadzenie u psa kontrolowanej głodówki. Polega ona na niepodawaniu psu jedzenia przez 24-48 godzin. Ważne jednak, by pies w tym czasie miał dostęp do świeżej i czystej wody. Wskazania do wstrzymania się od podawania pokarmu psu są bardzo różne: czasem medyczne, a czasem praktyczne. Należy pamiętać, by głodówkę przeprowadzać w sposób rozsądny i jedynie wtedy, kiedy faktycznie jest potrzebna. Tylko zdrowy pies zniesie głodówkę bez skutków ubocznych i doceni jej walory. Przodkowie naszych pupili, psy nieudomowione, nie jadali po kilka dni i było to dla nich jak najbardziej normalne zachowanie. W teorii pies bez jedzenia jest w stanie przeżyć nawet 7 dni. Jednak nie zalecam aż tak długiego postu. Dzisiejsze psy przystosowane są do otrzymywania posiłków 2 x dziennie, a więc 2 dni bez jedzenia wydaje się być maksymalnym postem. W przypadku psów cierpiących na choroby przewlekłe, czy tych o specjalnych wymogach dietetycznych, każda głodówka powinna być skonsultowana z lekarzem weterynarii. Głodówki nie poleca się także psom ras małych, psom ważącym poniżej 5 kg, a także szczeniakom. Również starsze zwierzęta w trakcie leczenia (szczególnie te, które przyjmują leki) muszą dostawać pokarm! Pamiętajmy, że substancje lecznicze w organizmie najczęściej wiązane są i rozprowadzane przez białka (albuminy). Jeśli pies nie będzie przyjmował posiłku, a więc i białka, leczenie może nie przynieść zamierzonych efektów. Zaznaczę jeszcze, że pies podczas głodówki powinien pić i normalnie się zachowywać. Jeśli zastosujemy głodówkę, a pies będzie apatyczny czy niezainteresowany wodą, to koniecznie należy skonsultować jego stan z lekarzem weterynarii. Podobnie jeśli będzie domagał się jedzenie, nie powinniśmy na siłę go głodzić. Kiedy warto zrobić psu głodówkę? – okiem lekarza weterynarii: 1. Sposób na wybrzydzającego psa Jest to jeden ze sposobów na psa wymuszacza, który chce jeść coś innego, niż to, co ma w misce – a najlepiej coś z naszej lodówki. Taka profilaktyczna głodówka powinna sprawić, że pupil zacznie chętniej przyjmować podawany mu pokarm. Jednak należy tu szczególnie być ostrożnym, by nie doprowadzić do zbytniego przegłodzenia psa! Pamiętaj jednak, by w takiej sytuacji nie trwała ona dłużej niż 24 h. Zapewnij psu dostęp do świeżej i czystej wody. Jeśli w tym czasie pies domaga się posiłku podaj mu jego karmę do miski. 2. Lek na niestrawność Zastosujmy ją, gdy widzimy, że brzuch naszego psiaka jest wzdęty po przejedzeniu, bo np. dorwał się wcześniej do opakowania z karmą. Głodówka sprawdzi się także w przypadku niestrawności, gdy nasz psiak np. dostał się do śmietnika i wyjadł resztki. Zastosowana wówczas głodówka oczyści jego organizm. Odstawienie posiłków również zaleca się w przypadku objawów ze strony układu pokarmowego, takich jak wymioty czy biegunka. Należy wtedy być ostrożnym, obserwować, czy pies pije wodę, i najlepiej udać się z psem na wizytę do lekarza weterynarii. W takim przypadku nie powinno się wmuszać w psa jedzenia, odmówienie mu pokarmu z pewnością pomoże. 3. Głodówka w sytuacjach awaryjnych Koniecznie zastosuj ją, jeżeli pies najadł się kości bądź wszelkich zakazanych dla niego produktów, np. czekolady, cebuli czy orzechów. W tej sytuacji jak najszybciej zgłoś się też do lekarza weterynarii. Podobnie gdy podejrzewasz, że mógł połknąć ciało obce. Koniecznie wtedy schowaj miskę z jedzeniem. 4. Gdy pies się nie załatwia Jeżeli pies podczas kilku spacerów z rzędu nie oddaje stolca, zaprzestań podawania karmy i zastosuj głodówkę. Często okazuje się, że to chwilowe zaparcie, ale dla pewności udaj się na konsultację do weterynarza. Możesz także dodatkowo zastosować substancje poślizgowe jak np. parafina czy podać dodatkowo błonnik. Nie stosuj lewatywy u psa na własną rękę!! 5. Z zalecenia lekarza Czasami głodówki są zalecane przez specjalistę. Te 8-12 godzinne są obowiązkowe przede wszystkim przed znieczuleniem ogólnym. Dawniej stosowano także głodówkę po wybudzeniu pacjenta. Najnowsze zalecenia pozwalają jednak już kilka godzin po zabiegu podać psu niewielki posiłek. Zupełnie inaczej jest w przypadku zabiegu chirurgicznego przeprowadzonego na przewodzie pokarmowym. Tutaj głodówka może potrwać nawet do kilku dni. Są również niektóre schorzenia, które wymagają lekkiego przegłodzenia psa, jak np. wspomniane zaparcia/zatwardzenia, czyli koprostaza, podejrzenie obecności ciała obcego czy zapalenie trzustki. Chociaż przy tym ostatnim coraz częściej zaleca się posiłki, tylko o obniżonej zawartości tłuszczu. Pamiętaj! Bądź ostrożny przy stosowaniu głodówki! Jeśli pies wykazuje niepokojące objawy, zastosuj ją, ale jednocześnie udaj się na wizytę z psem do lekarza weterynarii. 6. Nie będę jadł! Są sytuacje kiedy pies sam odmawia zjedzenia posiłku. W takim przypadku 1-2 dni niejedzenia nie powinny nas niepokoić, przy prawidłowym zachowaniu psa. Jeśli jednak trwa to dłużej, musimy zacząć działać. Jeśli pies jest niejadkiem, wybrzydza, ucieka od miski, je nieregularnie i niewiele, nie przybiera na masie – koniecznie należy to skonsultować u lekarza weterynarii i behawiorysty. Przyczyny mniejszego apetytu bądź całkowitej głodówki mogą być naprawdę różne. Wymienia się tu przede wszystkim: infekcje, szczególnie ze strony układy pokarmowego, dysbiozy jelitowe, zarobaczenie, choroby zębów i przyzębia, alergie, świąd, nowotwory, ból, w tym bóle przewlekłe, np. spowodowane zwyrodnieniem stawów, zaburzenia psychiczne, takie jak lęk czy depresja. Należy pamiętać, że takie głodowanie wraz z posmutnieniem oraz spadkiem ogólnej aktywności może świadczyć również o depresji a nawet anoreksji, która u psów wymaga leczenia i odpowiedniego postepowania. lekarz weterynarii, Małgorzata Glema 7. Brak apetytu u psa – okiem behawiorysty Jeśli chodzi o psich niejadków, jestem przeciwnikiem poddawania ich głodówce. Zachęcam, by najpierw zrozumieć powody tego, że nasz psiak nie chce jeść, a następnie je wyeliminować. Jeżeli lekarz weterynarii wykluczył przyczyny zdrowotne, to zalecana jest konsultacja z behawiorystą. Przyczyn braku psiego apetytu może być wiele, także tych emocjonalnych, w sytuacjach zaburzeń behawioralnych. 8. Obniżony nastrój – podwyższony poziom stresu Przede wszystkim pies może nie jeść, ponieważ ma obniżony nastrój, gdyż poziom stresu, jaki przeżywa w ciągu dnia jest zbyt wysoki. Może to wynikać z poczucia zagrożenia, bo przykładowo boi się obcych ludzi, a mieszka w centrum miasta. Opiekunowie zabierają go często do knajp i w miejsca zatłoczone, gdzie pies doświadcza bardzo dużo stresorów, przez co cały czas jest wystraszony, wycofany i unikający. Nie ma apetytu, bo nie czuje się bezpiecznie w środowisku, w którym mieszka. Pies może być także zestresowany, ponieważ potrzebuje rytualnego, schematycznego funkcjonowania – i tym różni się od swoich opiekunów prowadzących chaotyczny, imprezowy tryb życia. Jeśli co chwilę zostawiany jest z obcymi osobami, może czuć się zagrożony w takim środowisku. Wysoki poziom stresu u psa sprawia, że traci on apetyt – przecież nam, ludziom, takie zachowanie również nie jest obce. Psy także przeżywają stany obniżonego nastroju. Depresja jest chorobą, z którą jako behawiorysta bardzo często się zmagam. Stany depresyjne objawiają się u psów w podobny sposób jak u ludzi. Apatia, brak energii, nierzadko brak apetytu. Psom w stanie depresji trudno jest cieszyć się posiłkiem, dlatego mogą odmawiać jedzenia. Nie sposób wymienić wszystkich sytuacji, w których pies może czuć się zagrożony. W sytuacji braku apetytu u psa warto przeanalizować sprawę miejsca i pory spożywania przez niego posiłków. Zastanów się, czy te dwa czynniki nie wywołują stresu u Twojego psa. 9. Miejsce i pora posiłku Pies może doświadczać wielu stresujących sytuacji w miejscu, w którym dostaje posiłek. Warto upewnić się, czy podczas jedzenia nic go nie rozprasza i mu nie przeszkadza. Unikajmy więc podawania posiłków w miejscach, gdzie często przechodzą członkowie rodziny, lub przy drzwiach wejściowych, gdzie psa mogą niepokoić odgłosy z zewnątrz. Jeśli nasz pupil nie ma apetytu, warto również zwrócić uwagę na porę podawania posiłków. Może przyczyną jest podawanie jedzenia w czasie, gdy dzieje się coś stresującego? Przykładowo psiak może ciężko znosić samotność, a pierwszą porcję karmy podajemy mu zaraz po porannym spacerze. Pies przewiduje, że zaraz wyjdziemy z domu, odmawia więc jedzenia, bo już przeżywa stres. Może być również zupełnie odwrotnie – jeśli mamy lękliwego psa, którego stresują obce osoby, a co za tym idzie również wyjścia, podawanie posiłku przed spacerem może skutkować odmową przyjęcia pokarmu. Dlatego porę karmienia należy ustalić, biorąc pod uwagę wiele czynników i zachowań naszego pupila. 10. Nuda w misce – co zrobić? Twój pies ma stały dostęp do pokarmu, a gdy tylko ubędzie choć trochę jedzenia w misce, od razu dosypujesz mu karmę? Nic dziwnego, że rezygnuje z posiłków w tej formie. Nie jestem zwolennikiem takiego sposobu karmienia, ponieważ wiem, że zdobywanie jedzenia może bardzo uszczęśliwić naszego pupila. Powinniśmy pamiętać, że pies jest drapieżnikiem, więc jego naturalną potrzebą jest zdobywanie jedzenia. Warto bardziej zainteresować psa podawanym posiłkiem. By wzmocnić walory smakowe jedzenia, można wypróbować smak innych karm, różne źródła białka, a także rożną teksturę posiłków. Jedzenie można także lekko podgrzać, cieplejsze ma lepsze walory zapachowe i smakowe. Dobrze jest pomyśleć również o aktywnym sposobie podawania psu pokarmu. Przykładowo, jeśli pies otrzymuje jedzenie w momencie, gdy jest ospały czy wyciszony, to dobrze jest najpierw go pobudzić, np. przed posiłkiem zrobić krótki trening z wykorzystaniem smakołyków. Można nawet wykorzystać garść karmy, a następnie po treningu resztę dać do miski. Może również być tak, że nie to, co w misce, jest problemem, a sama miska. Bardziej aktywna forma jedzenia jest również bardziej naturalna dla drapieżnika. Wówczas warto spróbować podać psu jedzenie z maty węchowej, czy z innej interaktywnej zabawki, np. kuli, z której wypadają smakołyki. Podsumowując, najlepszą metodą jest ustalenie pór wydawania psu pokarmu – i wtedy należy rozpocząć od aktywnego podawania jedzenia, a następnie serwować resztę z miski. To, czego pies nie dokończy, dobrze jest zabrać, by przy kolejnej porze karmienia pies bardziej ochoczo wrócił do jedzenia. Nie jest to forma głodówki, ale na pewno posłużenie się uczuciem niedosytu w słusznym celu. Na podstawie mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że jeżeli wykluczymy wszystkie wymienione przeze mnie przyczyny, a pies jest zdrowy, to nie powinniśmy już mieć więcej problemów z karmieniem. psi behawiorysta, Piotr Wojtków Co to za pieprzyk na powiece mojego psa? - Zwierzęta ZawartośćPrzyczyny guzków na powiekach psaGruczolaki gruczołów MeibomaGradówkaInne łagodne wzrostyZłośliwy wzrost powiek Adrienne jest certyfikowanym trenerem psów i byłym asystentem weterynarza, który współpracuje z najlepszymi lekarzami weterynarii na całym twój pies ma guzek, guzek przypominający jęczmień lub pieprzyk na powiece, możesz się zastanawiać, co to jest. Wzrost mógł pojawić się nagle lub mógł tam być przez jakiś czas i tak naprawdę nie zauważyłeś go, dopóki nie urósł. Niektórzy ludzie porównują niektóre z tych wzrostów powiek u psów do jęczmienia. Te narośla są nie tylko nieestetyczne, ale niektóre mogą oczywiście również zakłócać wzrok psa, utrudniając mruganie i powodując podrażnienie oka, jeśli urosną dość duże i zaczną ocierać się o psa odgrywają ważną rolę w ochronie oczu psa. Należy zbadać wszelkie guzki, guzki i narośle na powiekach. Masy na powiekach u psów nie są rzadkością. Chociaż tylko twój weterynarz może zdiagnozować, jakie są te narośla na powiekach, to tylko kilka możliwych przyczyn brzydkich znamion, grudek i guzków na powiekach psa. Przyczyny guzków na powiekach psaPowieki twojego psa są wypełnione przez kilka gruczołów są gruczoły Meiboma? Są to gruczoły łojowe, które znajdują się na brzegach powiek psa i które są odpowiedzialne za wydzielanie oleistej substancji, która zapewnia dobre nawilżenie i nawilżenie oka. Gruczoły te są podatne na stany zapalne, a czasami są podatne na rozwój torbieli i guzów, które powodują erupcję nieestetycznych narośli na powiekach psa. Guzy powiek są częściej spotykane u psów w średnim wieku i starszych. Dobrą wiadomością jest to, że większość to łagodne wzrosty. Według weterynarza, dr Fiony, około 80 procent guzów powiek u psów jest gruczołów MeibomaCo to za pieprzyk na powiece twojego psa? Może to być gruczolak gruczołu Meiboma. Kiedy na tych gruczołach tworzą się guzy koloru cielistego lub pigmentowane, weterynarze mają tendencję do usuwania ich tylko wtedy, gdy stają się bardzo duże, zakłócają widzenie lub ocierają się o rogówkę oka i powodują owrzodzenie. Czasami mogą również powodować zapalenie rogówki i spojówki psa. Guzy Meiboma, znane również jako torbiele gruczołów Meiboma, brodawki powiek lub po prostu łagodne guzy powiek, mają tendencję do tworzenia się u starszych psów i są zwykle łagodne, ale zawsze dobrze jest je sprawdzić, ponieważ niewielki procent z nich może być złośliwy i rozprzestrzeniać się do węzłów chłonnych psa, sugeruje weterynarz Becky Lundgren. Jeśli wzrost wymaga usunięcia, można go usunąć chirurgicznie, czasami stosując jedynie znieczulenie miejscowe z łagodnym środkiem uspokajającym. W niektórych przypadkach lekarze weterynarii mogą zwrócić się do specjalisty weterynaryjnego okulisty w celu możliwym wyjaśnieniem guzka na psiej powiece jest obecność gradówki, która jest podobna do jęczmienia obserwowanego u ludzi. Czasami gruczoły Meiboma zostają zaatakowane i zablokowane, co powoduje miejscowy obrzęk i pękanie wraz z uwalnianiem oleistej wydzieliny. Coś, co właściciele psów mogą zrobić w przypadku tego typu narośli, to nałożenie miękkiej szmatki nasączonej ciepłą wodą na powiekę psa przez pięć minut, około trzy razy dziennie. Powinno to zmniejszyć zaklinowanie i pobudzić gruczoł do drenażu, wyjaśnia lekarz weterynarii dr Fiona. Zobacz swojego weterynarza, jeśli wzrost wydaje się nie poprawiać, wydaje się większy i uciążliwy dla psa lub pies ma częściowo zamknięte powieki. W niektórych przypadkach gradówka wymaga nakłucia lub usunięcia chirurgicznie. Podczas gdy gradówki mogą przypominać jęczmień, prawdziwy jęczmień nazywa się hordeolums i jest po prostu ropniem od szpilki spowodowanym przez bakterie atakujące gruczoły Meiboma. Jęczmień zazwyczaj znajduje się na zewnętrznej krawędzi powieki psa; podczas gdy gradówki znajdują się na wewnętrznej powierzchni brzegu powieki, według Veterinary Vision of łagodne wzrostyPodczas gdy gruczolaki Meiboma i gradówki są dwiema częstymi przyczynami guzków na powiekach psa, istnieje kilka innych możliwych łagodnych narośli, takich jak brodawczaki płaskonabłonkowe i łagodne czerniaki. Możliwe są również włókniaki i histiocytomy, ale nie są one tak częste. Te ostatnie są czasami widoczne u młodych psów i wyglądają jak gładkie, różowe narośla, wyjaśnia dermatolog weterynaryjny Mark wzrost powiekZłośliwą wersją gruczolaków Meiboma są gruczolakoraki Meiboma (łojowe). Chociaż termin „złośliwy” może brzmieć przerażająco, gruczolakorak Meiboma jest lokalnie inwazyjny. Dobrą wiadomością jest to, że według Merck Veterinary Manual nie są znane kłopotliwym wzrostem są małe guzy komórek tucznych, które określa się mianem mastocytoma. Mogą się kurczyć, gdy psom podaje się kortykosteroidy doustnie lub miejscowo. Guzy komórek tucznych mają wśród weterynarzy reputację „wielkiego naśladowcy”, ponieważ mogą wyglądać jak łagodne oznaki skóry lub nieszkodliwe tłuszczaki, wyjaśnia Susan Ettinger, weterynarz specjalizujący się w onkologii. Dlatego każdy pieprzyk, guzek lub guzek, nawet niewinnie wyglądający i na powiekach psa, powinien zostać nowotwory złośliwe, które mogą pojawić się na powiekach psów, to czerniaki złośliwe, rak podstawnokomórkowy, raki łojowe i mięsaki limfatyczne. To ostatnie, gdy dotyczy powieki, jest zwykle oznaką, że rak pochodzący z innego miejsca w ciele dał przerzuty do powieki, wyjaśnia lekarz weterynarii, dr Noelle McNabb. Możliwe są również gruczolakorak łojowy i włókniakomięsak, ale uważa się je za rzadkie. Udział Jęczmień to ostra forma miejscowego zakażenia powiek. Jęczmień objawia się zwykle bolesnym, ograniczonym obrzękiem powieki i obecnością guzka zapalnego. Gradówka to miejscowe, przewlekłe zapalenie o charakterze ziarniniaka tłuszczowego. Przyjmuje ona postać niebolesnego guzka powieki. Jęczmień i gradówka mogą występować także u dzieci. Podstawą leczenia w przypadku jęczmienia są ciepłe okłady i masaż powieki. Gradówka wymaga niejednokrotnie leczenia chirurgicznego. Co to są jęczmień i gradówka, czym się różnią i jakie są przyczyny? Jęczmień (hordeolum) to ogólne określenie ostrego, miejscowego zakażenia powiek. Jeśli obejmuje mieszki włosowe rzęs, powstaje zwykle na skutek zaczopowania ich ujścia oraz zakażenia gruczołów łojowych Zeissa lub gruczołów rzęskowych (potowych) Molla. Nazywany jest wówczas jęczmieniem zewnętrznym. Jeśli jęczmień rozwija się w gruczołach tarczkowych Meiboma, określa się go jako jęczmień wewnętrzny. Gruczoły tarczkowe Meiboma produkują łojową wydzielinę i znajdują się w głębi powieki w tzw. tarczce, włóknistej tkance nadającej powiekom charakterystyczny kształt. W powiece górnej znajduje się ich 30–40, natomiast w dolnej – 20–30. Ujścia gruczołów Meiboma znajdują się w brzegach powiek. W przypadku zapalenia tych gruczołów lub ich nieprawidłowego funkcjonowania (dysfunkcji) dochodzi do ich pogrubienia i zablokowania odpływu wydzieliny łojowej. W dalszej kolejności następuje wtórne zakażenie. Gruczoły tarczkowe Meiboma produkują łojową wydzielinę i znajdują się w głębi powieki w tzw. tarczce, włóknistej tkance nadającej powiekom charakterystyczny kształt. W powiece górnej znajduje się ich 30–40, natomiast w dolnej – 20–30. Ujścia gruczołów Meiboma znajdują się w brzegach powiek. W przypadku zapalenia tych gruczołów lub ich nieprawidłowego funkcjonowania (dysfunkcji) dochodzi do ich pogrubienia i zablokowania odpływu wydzieliny łojowej. W dalszej kolejności następuje wtórne zakażenie. W 90–95% przypadków jęczmień wywołany jest przez zakażenie gronkowcami, niekiedy przez inne drobnoustroje chorobotwórcze. Do czynników ryzyka rozwoju jęczmienia zalicza się zaburzenia czynności (dysfunkcję) gruczołów tarczkowych Meiboma, przewlekłe zapalenie brzegów powiek (blepharitis) oraz trądzik różowaty. Jęczmienie częściej występują u chorujących na cukrzycę oraz u osób z łojotokiem lub łojotokowym zapaleniem skóry. Gradówka (chalazion – gr. grad) jest to miejscowe, przewlekłe zapalenie o charakterze ziarniniaka tłuszczowego (lipogranuloma). Mechanizm powstawania gradówek polega na przenikaniu do tarczki nadmiaru wydzieliny łojowej zgromadzonej na skutek zablokowania ujść gruczołów łojowych, co wywołuje reakcję zapalną. Nie ma wiarygodnych statystyk na temat częstości występowania jęczmienia lub gradówki, jednak w praktyce lekarskiej i w życiu codziennym spotyka się je dość często. Jęczmienie częściej występują u dorosłych niż u dzieci. Prawdopodobną tego przyczyną może być większe stężenie hormonów androgennych (tj. męskich hormonów płciowych), zwiększona lepkość wydzieliny łojowej oraz częstsze u dorosłych zapalenie gruczołów Meiboma i trądzik różowaty. Obserwuje się także nieznacznie częstsze występowanie jęczmienia między 3.–5. dekadą życia. Ryc. 1. Gradówka Jęczmień i gradówka - objawy Jęczmień charakteryzuje się bolesnym, ograniczonym obrzękiem powieki i obecnością guzka zapalnego, któremu towarzyszy zaczerwienienie. Niekiedy pierwszym objawem może być ogólny obrzęk i zaczerwienienie całej powieki, które z czasem ogranicza się do mniejszego obszaru. W bardzo rzadkich przypadkach zakażenie obejmuje całą powiekę. Jęczmienie mogą być jedno- lub dwustronne, pojedyncze lub mnogie. Niejednokrotnie w wywiadzie stwierdza się, że podobne zakażenia miały już miejsce w przeszłości. Jęczmień nie powoduje zaburzeń widzenia. Gradówka objawia się w postaci niebolesnego guzka w obrębie powieki. Duże gradówki mogą niekiedy uciskać rogówkę i wywoływać niezborność rogówkową (astygmatyzm), a przez to zaburzać ostrość wzroku zarówno do dali, jak i z bliska. Co robić w razie wystąpienia objawów? Podstawą leczenia są okłady rozgrzewające i masaż, uzupełnione miejscowym zastosowaniem antybiotyków. W przypadku jęczmienia zaleca się 4 razy na dobę ciepłe okłady trwające przez 10–15 minut. Jęczmień można rozgrzewać, kładąc na powieki kompres lub przytykając mały szklany pojemnik (np. buteleczkę na lekarstwa) wypełniony ciepłą wodą. Towarzyszący okładom masaż można wykonywać palcem, krawędzią buteleczki lub innym przedmiotem. Skuteczność leczenia jęczmienia przez jego pocieranie obrączką nie ma nic wspólnego z materiałem, z jakiego jest ona wykonana, a z faktem, że w trakcie masażu dochodzi do odblokowania zamkniętych ujść gruczołów. Masaż przeprowadza się zawsze w kierunku ujścia gruczołów w krawędzi powieki, czyli w powiece górnej z góry do dołu, a w powiece dolnej – z dołu ku górze. Jeśli w ciągu 2–3 dni leczenia zachowawczego (ciepłe okłady, masaż) nie następuje żadna poprawa, należy zgłosić się na konsultację do okulisty. Pilna wizyta okulistyczna jest wskazana w przypadku: obrzęku całego oka (nie tylko powiek) i/lub pojawienia się sinoczerwonej obwódki wokół rogówki (tj. zadrażnienia rzęskowego/głębokiego), zaburzeń widzenia, wypadania rzęs towarzyszącego pogrubieniu powieki, pojawienia się gorączki, powiększenia i tkliwości regionalnych węzłów chłonnych. Jak lekarz stawia diagnozę? Rozpoznanie ustala się na podstawie wywiadu i badania klinicznego, najczęściej w lampie szczelinowej. Lekarz dokładnie ogląda powiekę, gałkę oczną i tkanki wokół oczodołu. W badaniu stwierdza się obecność ograniczonego obrzęku, zaczerwienienia, tkliwości i guzka, niekiedy z widocznym ropnym czopem prześwitującym przez skórę. Jeśli jęczmienia lub gradówki nie widać gołym okiem, można je wyczuć dotykiem. Przy badaniu należy zwrócić uwagę, czy nie stwierdza się cech trądziku różowatego. Podwyższona temperatura i powiększenie węzłów chłonnych wskazują na chorobę ogólną. Należy wówczas brać pod uwagę zapalenie tkanek oczodołu. Rutynowo w diagnostyce nie przeprowadza się badań laboratoryjnych, a przydatność kliniczna posiewów jest bardzo mała. Jęczmień i gradówka - leczenie Jęczmień z reguły ulega samoograniczeniu. W większości przypadków jęczmienie pękają samoistnie w ciągu 1–2 tygodni. Mechaniczne otwarcie jęczmienia przyspiesza proces gojenia. Jeśli jęczmień obejmuje mieszek włosowy rzęsy, można ją delikatnie wyrwać, co powoduje otwarcie jęczmienia. W przypadku bardzo dużych zmian (np. przy wielokomorowym jęczmieniu wewnętrznym), przy większym ryzyku powikłań związanych z jego otwarciem, nacięcia powinien dokonywać wyłącznie lekarz. Ważne jest stosowanie okładów rozgrzewających i masażu. Miejscowo podaje się antybiotyki w postaci kropli ocznych lub maści. W razie pojawienia się gorączki, złego samopoczucia, tkliwości powiększonych regionalnych węzłów chłonnych oraz objawów uogólnionego zakażenia podejrzewa się bakteriemię, zapalenie tkanek oczodołu i rozpoczyna antybiotykoterapię ogólną. U dzieci konieczna jest wówczas hospitalizacja. Najczęstszym powikłaniem jęczmienia jest jego przejście w postać przewlekłą. Tworzy się wówczas gradówka, która powoduje kosmetyczne zniekształcenie powieki i powstanie bezbolesnego guzka. Leczenie gradówki ma charakter chirurgiczny i polega na jej otwarciu od strony spojówki tarczkowej, wyłyżeczkowaniu zawartości i usunięciu włóknistej torebki, która ją otacza. Możliwe jest leczenie polegające na podawaniu do gradówki zastrzyków zawierających kortykosteroidy. Wiąże się to jednak z ryzykiem trwałego odbarwienia skóry lub jej atrofii w miejscu wstrzyknięcia. Jeśli gradówka nawraca w tym samym miejscu, należy wykluczyć etiologię nowotworową, a zwłaszcza raka gruczołu łojowego (zob. Złośliwe guzy powiek). Ten typ złośliwego nowotworu należy podejrzewać w przypadku „gradówki” nawracającej w tym samym miejscu. Takiemu guzkowi powieki lub przewlekłemu jednostronnemu(!!!) zapaleniu brzegów powiek, zwykle u starszych pacjentów, może towarzyszyć utrata rzęs. Rokowanie w przypadku typowych jęczmieni jest dobre. Najczęściej goją się one bez pozostawienia blizn. Częste są jednak nawroty choroby. Jęczmienie mogą ponownie się pojawiać nawet przy prawidłowo prowadzonym leczeniu zachowawczym lub chirurgicznym, zwłaszcza jeśli pacjenci z zapaleniem brzegów powiek nie dbają w wystarczający sposób o ich higienę. Zapalenie brzegów powiek jest stanem, którego z reguły nie daje się trwale wyleczyć, podobnie jak, będącego często jego przyczyną, łojotoku czy trądziku różowatego. Pacjentów z trądzikiem różowatym należy kierować na leczenie dermatologiczne. Mimo powszechnie panującego przekonania nie ma ewidentnych dowodów, że stosowane kosmetyki powodują lub nasilają chorobę, należy jednak rozważyć rezygnację ze stosowania dotychczasowego opakowania kosmetyków do makijażu, kremów do powiek lub płynów do oczu, bo mogą być zakażone. Co robić, aby uniknąć zachorowania na jęczmień i gradówkę? Podstawę do rozwoju jęczmieni stanowi zwykle przewlekłe zapalenie brzegów powiek. W leczeniu, a zwłaszcza w zapobieganiu nawrotom jęczmienia ważne jest odpowiednie oczyszczanie brzegów powiek. Higiena brzegów powiek obejmuje: codzienne rozgrzewanie powiek za pomocą okładów o najwyższej, dobrze tolerowanej temperaturze (pozwalają na upłynnienie zalegającej na brzegach powiek wydzieliny), masaż powiek połączony z lekkim ich uciskaniem (wydzielina zostaje usunięta z gruczołów), oczyszczenie brzegów powiek (dostępnymi w aptekach bez recepty jednorazowymi, hipoalergicznymi chusteczkami (np. Blephaclean) lub wacikami nasączonymi odpowiednim płynem (np. Blephasol) W trakcie zakażeń oczu należy bezwzględnie zrezygnować z noszenia soczewek kontaktowych.